چرا We Bury the Dead منتظرها رو غافلگیر میکنه
چرا We Bury the Dead منتظرها رو غافلگیر میکنه، اگه منتظر فیلم 28 Years Later: The Bone Temple هستی و از حالا دلت یه فیلم زامبیطورِ متفاوت میخواد، یه گزینهی خیلی خوب هست: فیلم We Bury the Dead با بازی دیزی ریدلی. این فیلم بیشتر از اینکه دربارهی زامبیها باشه، دربارهی غم، فقدان و کنار اومدن با مرگه.
داستانش حول زنی به اسم «آوا» میچرخه؛ یه زن بیوه که بعد از یه حادثهی عجیبِ نظامی توی تاسمانی، میره وسط یه منطقهی پر از مردههای متحرک تا خبری از شوهرش پیدا کنه و بالاخره به یه آرامش برسه.
زامبیهای این فیلم مثل کلیشههای همیشگی نیستن. اینا قربانیهای یه آزمایش علمیان که انسانیتشون از بین رفته، نه هیولاهای صرف. بعضیهاشون حتی کمکم دوباره به هوش میان، ولی بدون ذهن و هویت واقعی. همین موضوع باعث میشه فیلم تمرکزش رو بذاره روی احساسات، نه صرفاً ترس و خونوخونریزی.
هر چی جلوتر میره، تنش بیشتر میشه؛ این آدمها کمکم خشنتر میشن و خطر واقعی شروع میشه. اما نقطهی قوت فیلم اینه که عجله نمیکنه. مثل 28 Days Later و ادامههاش، بیشتر دنبال معناست تا شوک لحظهای.
دیزی ریدلی اینجا یه بازی خیلی کمحرف، درونی و دردناک ارائه میده. غمش آروم میسوزه و دقیقاً به همون اندازه فشار میاره که دل آدم رو سنگین کنه. نه اغراق داره، نه فریاد. برخلاف خیلی از فیلمهای زامبی که فقط روی دستههای عظیم مردهها و صحنههای خشن تمرکز دارن، این فیلم از زامبیها استفاده میکنه تا یه سؤال سخت رو بندازه وسط:
بدتر چیه؟ مردنِ عزیزات، یا دیدن اینکه برگردن… ولی دیگه خودشون نباشن؟
دنیای We Bury the Dead هنوز کاملاً نابود نشده. جامعه سر پاست، اما توی عزای جمعی گیر کرده. فیلم بیشتر دربارهی «بعد از فاجعه»ست، نه خود آخرالزمان. و دقیقاً همین باعث میشه از خیلی آثار مشابه قویتر و تاثیرگذارتر باشه.
اگه از حالوهوای احساسی و فلسفی مجموعهی 28 Years Later خوشت میاد، این فیلم یه همراه عالیه برای اون تجربه.
منبع : screenrant