
3 حقیقت تلخ درباره اسکار
3 حقیقت تلخ درباره اسکار، بیاید یه بار برای همیشه دست برداریم از این دعوا که «کی نقش اوله، کی مکمل!» بحثهای جایزهها، مخصوصاً اسکار و گلدن گلوب، اینقدر روی این موضوع قفل کرده که دیگه خستهکننده شده.

مثلاً پل مسکال تو فیلم Hamnet زمان حضورش از جسی باکلی کمتره، ولی با این حال نامزد نقش مکمل شده و یه عده سریع فریاد زدن: «تقلب! کلاهبرداری دستهبندی!» در حالی که تو خود فیلم، این مادر خانوادهست که بار احساسی داستان رو بیشتر به دوش میکشه.
هر سال استودیوها، روابطعمومیها و بازیگرها میشینن حسابکتاب میکنن که کی بره نقش اول، کی بره مکمل؛ و هر سال هم یه لشکر از طرفدارها تو اینترنت به جون هم میافتن که «این انصاف نیست!» انگار سرنوشت سینما به این تصمیمها بستگی داره!
ولی واقعیت اینه:
اسکار از اولش هم همین بوده.
یه بازی بزرگ پر از استراتژی، لابی، پول، رابطه و موجسواری.
اینکه کی کجا نامزد بشه، فقط یکی از ترفندهاشه.
الان هم دعواها زودتر از کریسمس شروع شده.
مثلاً تو Wicked همه میدونن فیلم به همون اندازه که مال سینتیا اریووئه، مال آریانا گرنده هم هست؛ ولی آریانا رفته تو بخش مکمل.
یا استلان اسکارسگارد تو Sentimental Value که عملاً ستون فیلمه، اما باز هم از رقابت نقش اول فرار داده شده.
یه عده میگن معیار باید «زمان حضور» باشه.
یه عده میگن «شخصیت محوری داستان».
یه عده هم میگن اسم اول لیست بازیگرا مهمه.
ولی حقیقت اینه: هیچ قانون علمی و دقیقی وجود نداره.
نویسنده میگه: من اینهمه سال فصل جوایز رو پوشش دادم، به این نتیجه رسیدم این بحثها بیشتر وقت تلف کردنه.
چون اسکار معمولاً «بهترینِ مطلق» رو انتخاب نمیکنه؛
بلکه نتیجهی یه ماشین عظیمه که با استراتژی جلو میره.
مثال میزنه از زویی سالدانیا که تو فیلم Emilia Pérez از همه بیشتر روی پرده بود، ولی رفت بخش مکمل و برد.
یا آنتونی هاپکینز که با کمتر از یکچهارم زمان فیلم، اسکار نقش اول رو گرفت.
پس کمیت همیشه مهم نیست؛ کیفیت مهمه.
در نهایت هم اینو یادآوری میکنه که رأیدهندهها احمق نیستن.
اگه با بازی استودیو حال نکنن، مسیر خودشونو میرن.
مثل کیت وینسلت که خواست مکمل حساب بشه، ولی آکادمی گفت «نه خیر!» و نقش اول نامزدش کرد… و برد.
و آخرش، با یه طعنهی بامزه، میگه:
آقا اصلاً ولش کنین!
بذارین این «تقلبها» باشه.
اگه قراره یه بازیگر خوب بالاخره اسکار بگیره، چه اشکالی داره از بهترین شانسش استفاده کنه؟
منبع : hollywoodreporter